Wsie przez setki lat stanowiły główne skupisko ludności. Do XIX wieku żyło tu przeciętnie 70-90% obywateli każdego państwa. Dla jednych wieś była miejscem arkadyjskim, dla innych symbolem zacofania społecznego i zaściankowości. Spowodowane to było dualnością wsi. Z jednej strony mieliśmy pełne przepychu i bogactwa dworki szlacheckie, gdzie toczyło się towarzyskie i kulturalne życie I Rzeczpospolitej. Z drugiej strony spotykamy tutaj ubogiego i zacofanego chłopa pańszczyźnianego, którego głównym zajęciem była przymusowa praca na szlacheckim polu. Powyższe problemy zniknęły dopiero w literaturze drugiej połowy XX wieku.